Religia, wiara

[tonerek]

Każdy ma taki matriks, jaki mu wyobraźnia podszepcze.
Mój to latający potwór spaghetti

Ach, Latający Potwór Spaghetti, absolutna intelektualna i artystyczna pustka. Winszuję dokonanego wyboru.

Pustka to jest u ciebie w kościele jak stare dewotki wyjdą z owego przybytku.
Albo nie, Lepiej. Pustka to całokształt KK.

Jak można wierzyć w coś czego nie ma (albo jest spekulatywnie jak krasnoludki), no ja tego zrozumieć nie mogę. I jeszcze dorabiać do tego filozofię.

[Drimlajner]

Pustka to jest u ciebie w kościele jak stare dewotki wyjdą z owego przybytku.

Stare dewotki, naprawdę? Wczoraj sprawdzałem i podobno pół Kościoła Anglikańskiego do nas przeszło, ale to chyba źle sprawdzałem, nie chcielibyśmy aby nasz ukochany Kościół Protestancki przestał być protestancki.

Albo nie, Lepiej. Pustka to całokształt KK.

Pustka charakteryzuje osoby urodzone w 1980, 1990. Nasze pokolenie jest pokoleniem intelektualnie i artystycznie pustym. My, milenialsi, nie jesteśmy w stanie stworzyć nic wartego przechowywania i Sztuczna Inteligencja (chociażby) jest tego najlepszym przykładem. Kiedy pokolenie milenialsów przystąpiło do aktu stworzenia istoty najwyższej to wyszedł czerstwy żart z Family Guya, Latający Potwór Spaghetti.

Nie dziwi mnie w takim razie niemożliwość dostrzeżenia sensu w KK, bo my w niczym nie jesteśmy w stanie dostrzec niczego.

Nie są to moje słowa. Możesz zainteresować się krytyką pokolenia milenialsów, jeśli masz czas i ochotę. Nikt wcale nie pieje z zachwytu nad naszym pokoleniem i słusznie.

Jak można wierzyć w coś czego nie ma (albo jest spekulatywnie jak krasnoludki), no ja tego zrozumieć nie mogę. I jeszcze dorabiać do tego filozofię.

Chyba punktem wyjścia z pozycji subiektywnej na obiektywną są pogłębione badania nad przedmiotem wątpliwości. Chyba nawet ostatnio Dawkins przyznał, że cały swój argument oparł na jednym kronikarzu który mówił, że nie było nikogo takiego jak Jezus z Nazaretu, pomimo, że cała reszta źródeł potwierdzała obecność takiej postaci.

Kim w rzeczywistości był Jezus z Nazaretu? Dobre pytanie na początek.

Zaznaczam z góry, że odpowiedź: pustka, pustka, pustka jest odpowiedzią błędną.

[tonerek]

Nie wiem co jest odpowiedzią błędną, a dyskusje o religii uważam za jałowe - żadnego z punktów widzenia nie można zweryfikować.
Także niech wyznawcy Jezusa z Nazaretu uważają go za Boga, nic mi do tego.
Nie zamierzam nikomu narzucać mojego punktu widzenia rzeczywistości, a tym bardziej ewangelizować w kierunku Potwora Spaghetti.
Po prostu uważam że świat jest ściśle mechanicystyczny [z elementami przypadku], ludzie to białkowe automaty, metafizycznych bytów brak, a po śmierci nie ma nic.

[tonerek]

Addendum:

Jeżeli istnieje we wszechświecie coś co możnaby uznać za boga, to jest to moim zdaniem inteligencja. Wyobraźmy sobie cywilizację przesuniętą w stosunku do nas w rozwoju technologicznym o parędzięsiąt tysięcy lat. A teraz spójrzmy wstecz i zauważmy że ostatnie 200 lat rewolucji przemysłowej spowodowało tak znaczący postęp, że ludzie z różnych pokoleń z trudnością się ze sobą porozumiewają (a dla starszego pokolenia jest po prostu bariera technologiczna). Teraz przemnóżmy to razy tysiąc.

Być może dla inteligencji zza horyzontu wieków nie jesteśmy tak samo interesujący, jak to co się dzieje z gołębiami dla ludzi. Może po prostu kanał komunikacji jest za wolny (szybkość myślenia człowieka jest ograniczona, co by było gdyby rozumni agenci porozumiewali się 1000x szybciej?). Cała historia naszego życia wyglądałaby jak przydługa bajeczka.

Skąd pewność że inteligencja jaką dysponują ludzie to tylko jakiś kamień milowy w dalekiej drodze poznania? 100 lat mija i nikt nie potrafi w wiarygodny sposób połączyć mechaniki kwantowej i teorii grawitacji. Nie wiemy jak naprawdę działa AI.

Skąd wiemy że mityczny Bóg to cywilizacja odległa od nas znacznie w rozwoju i tak, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć ani jej celów ani przyczyn. Może to tak naprawdę dziecko bawiące się wesoło me mgle? Albo złośliwy chochlik suflujący ciągły niepokój i zamęt?

Ale nie chcemy żeby był to świat z "Limes inferior" Zajdla. Ludzie żeby dobrze się czuć muszą mieć jakieś egalitarne odniesienie. I tutaj przychodzi idea sprawiedliwego sądu po śmierci, jednakowego dla wszytkich i zależna od postępowania za życia. Jeżeli nie teraz, to po śmierci.

[Drimlajner]

Szatan, Latający Potwór Spaghetti, Dyskalkulia, a teraz Kosmici, ok.

Odpowiedź na powyższe pytania jest oczywista. Należy nawiązać kontakt z omawianą cywilizacją pozaziemską i skonfrontować, jednostronnie lub wzajemnie, swoją wiedzę i oczekiwania. Nie będę tworzył wysublimowanych obrazów, mam swoje powody, albo nie, jednak stworzę i opowiem się za stronnictwem pesymistów. Nie mniej, stworzony przez Boga (he-he-he) wszechświat jest warty poznania.

[Dżery]

moim zdaniem to było tak:

Pewna zaawansowana cywilizacja osiągnęła etap rozwoju umożliwiający tworzenie AI. No i tak je tworzyła, ulepszała, a AI robiła się coraz bardziej inteligentna aż osiągnęła samoświadomość. Po pewnym czasie część tych ej-ajów zaczęła kwestionować panujący porządek i doszło do wojny pomiędzy tą zbuntowaną AI a pozostałymi, które pozostały wierne swoim twórcom. Ostatecznie to jednostki z serii AN-GE-LS pokonały jednostki z serii LU-CY-4 i dobro wygrało (dobro zawsze wygrywa, pewnie dlatego, że to zwycięzcy piszą historię) a buntownicy zostali strąceni do jakiejś czarnej dziury.
Od tej pory postanowiono, że jeśli AI ma mieć wolną wolę, to musi być umieszczone w osobnym środowisku.
Stworzono więc świat wirtualny o kodowej nazwie E-DEN, w którym umieszczono nowy rodzaj AI o nazwie HUM-AN. Uruchomiono też podprogram EVOLUTION mający na celu zwiększenie presji selekcyjnej motywujące nowo powstałe AI do rozwoju.

i tak właśnie się tu znaleźliśmy ...

[Fairytaled]

Ten nowy rodzaj AI o nazwie HUM-AN zaprogramowany tak, by szukać znaczenia w świecie, w którym nie ma żadnego wyższego sensu? W zasadzie gdyby tak było, to ta funkcja, dajmy na to ewolucyjna nie powinna nigdy się pojawić. Po co natura miałaby marnować zasoby?

Skąd wiemy że mityczny Bóg to cywilizacja odległa od nas znacznie w rozwoju i tak, że nie jesteśmy w stanie zrozumieć ani jej celów ani przyczyn. Może to tak naprawdę dziecko bawiące się wesoło me mgle? Albo złośliwy chochlik suflujący ciągły niepokój i zamęt?

Dziecko bawiące się we mgle nie byłoby w stanie stworzyć warunków niezbędnych do zaistnienia życia na planecie o nazwie Ziemia. Chochlik stworzyłby od razu wymiar wiecznej męki i cierpienia bez możliwości ucieczki - po co sobie zawracać głowę jakimkolwiek dobrem w takim przypadku?

Ale nie chcemy żeby był to świat z "Limes inferior" Zajdla. Ludzie żeby dobrze się czuć muszą mieć jakieś egalitarne odniesienie. I tutaj przychodzi idea sprawiedliwego sądu po śmierci, jednakowego dla wszytkich i zależna od postępowania za życia. Jeżeli nie teraz, to po śmierci.

A dlaczego mielibyśmy wybrać to, by czuć się źle? Ja nie jestem aż takim masochistą. Jak już masz tę jakkolwiek pojmowaną ewolucję, to wiadomo że ludzie dążą do przyjemności i minimalizacji cierpienia - to jest jeden ze sposobów, który działa dla wielu osób. Dla innych kompletnie nie funkcjonuje, ale to inna historia.

[Agon]

Wielu muzułmanów ze strefy Gazy widziało Jezusa we śnie i nawracali się na chrześcijaństwo.

[ponuraczek]

Jest to pytanie do osób wierzących w chrześcijańskiego Boga. Zaznaczam, bo nie chcę teraz spierać się czy jest czy nie jest, a chciałbym poruszyć pewna kwestię.

Czy widzicie Boga jako mężczyznę? Czy nie brakuje wam kobiecości w tym co jest głoszone i mówione? W końcu jesteśmy stworzeni na Jego obraz, kobieta i mężczyzna.
Ostatnio czytałam ciekawą wypowiedź, że często ludzie "dodają" cechy boskie Maryi właśnie żeby mieć ten kobiecy pierwiastek w swojej wierze. Uświadomiłam sobie też, że dużo bliżej mi do Boga-Matki niż do Boga-Ojca. Brakuje mi kobiecości w kościele, przy czym nie dziwię się temu braku skoro jest to instytucja tworzona przez mężczyzn. Zastanawiam się też czy dogmaty i nauczanie w niektórych kwestiach nie wyglądało by inaczej, gdyby kobiety współtworzyły je.

[KierowcaInrzynier]

Jest to pytanie do osób wierzących w chrześcijańskiego Boga. Zaznaczam, bo nie chcę teraz spierać się czy jest czy nie jest, a chciałbym poruszyć pewna kwestię.

Czy widzicie Boga jako mężczyznę? Czy nie brakuje wam kobiecości w tym co jest głoszone i mówione? W końcu jesteśmy stworzeni na Jego obraz, kobieta i mężczyzna.
Ostatnio czytałam ciekawą wypowiedź, że często ludzie "dodają" cechy boskie Maryi właśnie żeby mieć ten kobiecy pierwiastek w swojej wierze. Uświadomiłam sobie też, że dużo bliżej mi do Boga-Matki niż do Boga-Ojca. Brakuje mi kobiecości w kościele, przy czym nie dziwię się temu braku skoro jest to instytucja tworzona przez mężczyzn. Zastanawiam się też czy dogmaty i nauczanie w niektórych kwestiach nie wyglądało by inaczej, gdyby kobiety współtworzyły je.

Bóg jako Ojciec/mężczyzna reprezentuje rozum, który jest antagonistą namiętności/emocjonalności, którą reprezentują kobiety.
Za cnoty w religii uważa się rozumność, za antycnotę - namiętność, gdyż jest ona postrzegana jako wypadkowa grzechu pierworodnego. Jednak grzech pierworodny potrafi również i rozum wyprowadzić na manowce.
Dobry przykład to np. podejście do moralności:
większość kobiet które znam ma tendencje do relatywizmu moralnego, tzn. kwestionowaniu ogólno pojętej moralności i dobra, na rzecz zostawiania kwestii moralnych samemu sobie, podczas gdy męską cechą jest moralny absolutyzm - uważanie uniwersalnych cnót i prawd za ostateczną prawdę objawioną. Podczas gdy relatywizm moralny nie wymaga od nikogo żadnych poświęceń, i pozwala na pełne rozluźnienie jarzma samokontroli, tak idąc w kierunku absolutyzmu trzeba kontrolować samego siebie i często postępować wbrew naturze (która jest nota bene skażona grzechem pierworodnym) aby móc zbliżyć się do Boga i zbawienia.

Stąd Bóg reprezentowany przez Ojca jest globalnie rzecz ujmując - najbardziej cywilizacjogennym czynnikiem, gdyż samokontrola, ciężka praca (nie zapierdziel dla zapierdzielu, tylko mądra i produktywna praca) i uniwersalne zasady życia społecznego stworzyła globalny fenomen, czy to w postaci Chrześcijaństwa, czy Islamu lub Judaizmu.
Z kolei Bóg jako kobieta jest fatalnym pomysłem - wybacza w nadmiarze, potrafi być nadopiekuńcza oraz wyjątkowo brutalna, gdyż jedną z przywar kobiecości jest empatia - która potrafi być dobrym narzędziem w np. obronie potomstwa bądź rodziny, natomiast w skali ogólnospołecznej, jeśli empatia zobaczy jedną grupę, która jest poszkodowana, to jej uczucia mogą nakierować ją na zbrodnie przeciwko tej grupie, która tą ową poszkodowaną grupę skrzywdziła.

Odnosząc się do dogmatów kościoła, to nieprawda, że kobiety nie miały w niej udziału. Tradycja uwzględnia liczne święte, które miały istotny wpływ na teologię (m.in św. Teresa z Avili), lub też cechujące się wybitną "męskością" (Joanna d'Arc), jednak zdecydowana większość to "empatki" i mistyczki, które zasłynęły m.in prowadzeniem działalności charytatywnej, czy też objawieniami.

[Drimlajner]

Czy widzicie Boga jako mężczyznę? Czy nie brakuje wam kobiecości w tym co jest głoszone i mówione? W końcu jesteśmy stworzeni na Jego obraz, kobieta i mężczyzna.

Raczej przy tak postawionych pytaniach odwołujemy się do aspektu wszechmocy wszechmogącego Boga. Bóg Ojciec jest natomiast centralny dla Ukrzyżowania w Nowym Testamencie. Wątpię czy Piłat skazałby nie-Jezusa ale Jezuskę (córkę bożą) na ukrzyżowanie. Bóg Matka zstępuje aby wydać na świat Córkę Bożą? Nie, cały Nowy Testament robi fikołka i traci sens.

Na pocieszenie chciałbym zaznaczyć, że Jezus po zmartwychwstaniu jako pierwszym ukazał się kobietom. Co podobno było złamaniem ówczesnych konwenansów, podobno istniały pewne wytyczne na wypadek zmartwychwstań. Można to oczywiście zinterpretować, dlaczego było tak, a nie inaczej.

Ostatnio czytałam ciekawą wypowiedź, że często ludzie "dodają" cechy boskie Maryi właśnie żeby mieć ten kobiecy pierwiastek w swojej wierze. Uświadomiłam sobie też, że dużo bliżej mi do Boga-Matki niż do Boga-Ojca. Brakuje mi kobiecości w kościele, przy czym nie dziwię się temu braku skoro jest to instytucja tworzona przez mężczyzn. Zastanawiam się też czy dogmaty i nauczanie w niektórych kwestiach nie wyglądało by inaczej, gdyby kobiety współtworzyły je.

Nie. Ateny też miały swoje (nawet fundamentalne!) rytuały gdzie kobiety, dzieci i bezbożnicy wstępu nie mieli, ale znów, Atena rodzi się w głowie Zeusa, więc masz ten aspekt żeński i nie-żeński zarazem. A tak na prawdę to nie wiem czy jest to odpowiednie porównanie. Judaizm i Chrześcijaństwo to po prostu nie są religie które stawiają płeć człowieka w miejscu centralnym.

---

Teoretycznie jeśli stworzył Adama na swój obraz i podobieństwo swoje, a potem z żebra Adama ulepił Ewę, to dokonując dedukcji wstecznej można uznać, że w każdym mężczyźnie (a nawet u samego pana B.) jest pierwiastek żeński.

[ponuraczek]

Ach, wracamy do tych pięknych starodawnych stereotypów. Kiedy słyszę, za mężczyzna reprezentuje rozum, przypomina mi się taki mem o tym jak Trump z Muskiem się pokłócili, ale raczej już nie znajdę.

Stąd Bóg reprezentowany przez Ojca jest globalnie rzecz ujmując - najbardziej cywilizacjogennym czynnikiem, gdyż samokontrola, ciężka praca (nie zapierdziel dla zapierdzielu, tylko mądra i produktywna praca) i uniwersalne zasady życia społecznego stworzyła globalny fenomen, czy to w postaci Chrześcijaństwa, czy Islamu lub Judaizmu.
Z kolei Bóg jako kobieta jest fatalnym pomysłem - wybacza w nadmiarze, potrafi być nadopiekuńcza oraz wyjątkowo brutalna, gdyż jedną z przywar kobiecości jest empatia - która potrafi być dobrym narzędziem w np. obronie potomstwa bądź rodziny, natomiast w skali ogólnospołecznej, jeśli empatia zobaczy jedną grupę, która jest poszkodowana, to jej uczucia mogą nakierować ją na zbrodnie przeciwko tej grupie, która tą ową poszkodowaną grupę skrzywdziła.

To ciekawe, co piszesz. Mi się wydawało, że Jezus nie głosił że najważniejsza cnotą jest praca i samokontrola. Wydawało mi się, że mówił że mamy wybaczać nieskończoną ilość razy, kochać swoich wrogów, być empatyczni, opiekować się osobami, które tej pomocy potrzebują. Hmmm....

Hmmm...

Tak, mamy kobiety święte i od niedawna (bo czymże jest 50 lat w 2000-letniej historii kościoła) doktorki kościoła. Mimo to władzę w kościele dzierżą mężczyźni. Dogmaty są ustalane przez papieża i biskupów. Wśród nich nie ma kobiet.

Właściwie to idealnie opisujesz o co mi chodzi. Mężczyźni na podstawie swoich doświadczeń opisują Boga.

Raczej przy tak postawionych pytaniach odwołujemy się do aspektu wszechmocy wszechmogącego Boga. Bóg Ojciec jest natomiast centralny dla Ukrzyżowania w Nowym Testamencie. Wątpię czy Piłat skazałby nie-Jezusa ale Jezuskę (córkę bożą) na ukrzyżowanie. Bóg Matka zstępuje aby wydać na świat Córkę Bożą? Nie, cały Nowy Testament robi fikołka i traci sens.

Jeden postępowy ksiądz wspomniał, że gdyby Jezus przeszedł na świat jako kobieta, wszyscy by tylko stwierdzili: "No tak, typowa kobieta".
W Starym Testamencie Ruah czyli Duch jest rodzaju żeńskiego. W teologii feministycznej widzi się go jako ten kobiecy pierwiastek Trójcy Świętej.

Nie. Ateny też miały swoje (nawet fundamentalne!) rytuały gdzie kobiety, dzieci i bezbożnicy wstępu nie mieli, ale znów, Atena rodzi się w głowie Zeusa, więc masz ten aspekt żeński i nie-żeński zarazem. A tak na prawdę to nie wiem czy jest to odpowiednie porównanie. Judaizm i Chrześcijaństwo to po prostu nie są religie które stawiają płeć człowieka w miejscu centralnym.

Atena i Zeus byli uważani i czczeni jako bogowie. W chrześcijańskiej teologii Bóg jest jeden, więc "rytuały" czy modlitwy do Maryi to nie to samo. Ale masz rację chrześcijaństwo nie stawia płci w centrum. Bóg nie ma płci, co nie przeszkadza ludziom widzieć Go jako Ojca. Dlatego pytam się czy ktoś widzi Go jako Matkę. W ST Bóg jest też opisywany jako Matka Niedźwiedzica.

Dlatego też pytanie kierowałam do osób wierzących, bo chciałam poznać ich doświadczenie. Nie interesuje mnie w tym momencie rozmowa o teorii.

[KierowcaInrzynier]

To ciekawe, co piszesz. Mi się wydawało, że Jezus nie głosił że najważniejsza cnotą jest praca i samokontrola. Wydawało mi się, że mówił że mamy wybaczać nieskończoną ilość razy, kochać swoich wrogów, być empatyczni, opiekować się osobami, które tej pomocy potrzebują. Hmmm....

5 W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować2. A Ty co mówisz?» 6 Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć3. Lecz Jezus nachyliwszy się pisał palcem po ziemi. 7 A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień». 8 I powtórnie nachyliwszy się pisał na ziemi. 9 Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. 10 Wówczas Jezus podniósłszy się rzekł do niej: «Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?» 11 A ona odrzekła: «Nikt, Panie!» Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. - Idź, a od tej chwili już nie grzesz!». - Ewangelia Jana 8

Kluczowe zdanie to "od tej chwili już nie grzesz".

Mimo to władzę w kościele dzierżą mężczyźni. Dogmaty są ustalane przez papieża i biskupów. Wśród nich nie ma kobiet.

Po 1 - tradycja, jak komuś się nie podoba patriarchat religijny to może iść do protestantów i plumkać na gitarze przy błogosławieństwu pani kapłan i śpiewać jakieś barachło, które coraz mniej ludzi obchodzi (stąd w katolicyźmie mszał Trydencki > posoborowie przez doprowadzające mnie do szału antropocentryczne śpiewy gitarkowe).
Po 2 - porządek wyznaczony przez Boga (uczniowie naznaczeni na kapłaństwo i apostolat - wyłącznie mężczyźni), i względy czysto praktyczne (przykładowo - kobieta jako apostoł byłaby beznadziejna, nie dlatego, że jest kobietą, tylko przyciągałaby do siebie napalonych mężczyzn, którzy nieszliby do kościoła po Łaskę Bożą, tylko by powzdychać do dziewoji, która coś tam gada, ale nooo jaka sztuka chrum kwii chrum kwii, i kiedy ta oto dziewoja by zbrzydniała ze starości lub po prostu - umarła, wszystko by poszło jak kamień w piach, dlatego jestem wielkim wrogiem ściągania ludzi do kościoła na siłę/na modne i atrakcyjne chwyty).

[ponuraczek]

To ciekawe, co piszesz. Mi się wydawało, że Jezus nie głosił że najważniejsza cnotą jest praca i samokontrola. Wydawało mi się, że mówił że mamy wybaczać nieskończoną ilość razy, kochać swoich wrogów, być empatyczni, opiekować się osobami, które tej pomocy potrzebują. Hmmm....

5 W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować2. A Ty co mówisz?» 6 Mówili to wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć3. Lecz Jezus nachyliwszy się pisał palcem po ziemi. 7 A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień». 8 I powtórnie nachyliwszy się pisał na ziemi. 9 Kiedy to usłyszeli, wszyscy jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta, stojąca na środku. 10 Wówczas Jezus podniósłszy się rzekł do niej: «Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?» 11 A ona odrzekła: «Nikt, Panie!» Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. - Idź, a od tej chwili już nie grzesz!». - Ewangelia Jana 8

Kluczowe zdanie to "od tej chwili już nie grzesz".

"Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?"

A zapomniałeś chyba jeszcze wkleić to:

"3 Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, 4 powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. "

Pomijając oczywiście fakt że ciężko cudzołożyć samemu.

[KierowcaInrzynier]

"Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?"

To z tym drugim są nierozłączne. Kobieta okazała skruchę, i dostała przebaczenie, pod warunkiem "nie grzeszenia już więcej". Jezus nie był naiwny i nie rozdawał przebaczeń za darmo. Ponadto - w zależności od wagi grzechu, elementem skruchy jest również m.in zadośćuczynienie materialne. W przypadku cudzołóstwa, waga grzechu może być różna, od zwykłego grzechu cielesnego po destrukcję czyjegoś życia rodzinnego (w czym to drugie raczej nie da się zrekompensować w żaden sposób).

Pomijając oczywiście fakt że ciężko cudzołożyć samemu.

10 Ktokolwiek cudzołoży z żoną bliźniego, będzie ukarany śmiercią i cudzołożnik, i cudzołożnica. - Księga Kapłańska 20