Polski Portal Introwertyków

Krótko , jak sobie radzicie/ radziliście z samotnością?

Nijak, z samotnością możesz się pogodzić i ja zaakceptować, albo próbować nie być samotnym, są różne sposoby, jedne sprawdzone drugie nie, jedne mają dużo skuteczność inne mniejszą. Zależy też co masz na myśli mówiąc o samotności?

"samotność, krótkie pytanie". eh, Kieślowskim zawiało. surowo, wyraziście, w tle mlaśnięcia życia dającego po pysku.

mam kota. bardzo pomaga na niedobór bliskości. to bardzo czułe zwierzęta. gadam czasem z obcymi ludźmi na forum introwertyków. a w ostateczności, kiedy mnie przyszpili, siadam w kawiarni i patrzam na ludzi.

Też mam psiaka i dwa koty . No ale jednak są dni , że tą samotność bardzo odczuwam.

Muzyką, filmami i odpływaniem w swój świat. Lubię też przez krótki czas pobyć wśród obcych ludzi, np. na koncercie czy meczu, w tłumie czuję się przez moment mniej samotny.

Z samotnością jest jak ze związkiem, na początku wiele emocji, a po pewnym czasie zostaje tylko przyzwyczajenie.

Ja czesto mialem problem z samotnoscia. Sporo sie zmienilo jak poszedlem na studia do innego miasta. Tam caly czas mieszkalem s akademikach. Od razu mowie polecam akademiki. Tak kazdy sie odnajdzie bez problemu zwlaszcza jak sie jeszcze trafi na kontaktowych ludzi
Teraz niestety skonczylem studia i musialem wrocic do swojego miasta w ktorym zawsze mialem problem z poznaniem kogos. Pocieszam siebie mysls ze moze dlugo w nin nie zostane

Na twoim miejscu bym nie wracał, tylko w tym mieście pracy i mieszkania szukał jeszcze przed zakończeniem studiów.

Trzeba walczyć. Każdy jest kowalem swojego losu. Jeśli nie lubisz samotności, ale jednocześnie nie każde towarzystwo Ci odpowiada, szukaj takiego, które jest Ci miłe. Wiem, łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Ale przecież tacy ludzie istnieją, prawda? Ja zawsze wychodzę z założenia, że jestem inteligentną osobą po studiach, więc wymyślę sposób. Wymyślam zatem strategię i próbuję kogoś poznać. Przykładowo byłem na spotkaniu couchsurfingowców, które znalazłem na meetupie. Ludzie przychodzą tam fajni, ale głośna forma spotkania w barze mi nie odpowiada, nie mogę się przebić. Spróbowałem zatem ponownie, ale wrażenia te same. Zmieniłem więc spotkanie na gry planszowe. Tam spotkania mają większy sens, bo graczy jest zwykle maksymalnie 4, także izolujemy się w mniejszej grupie, są jasno określone role, np. ktoś tłumaczy, a ja słucham, a potem gramy. No i spędzasz ok. 2 godzin z tymi samymi osobami, więc możesz je lepiej poznać. Nie powiem, żebym osiągnął wybitne sukcesy w nawiązywaniu nowych znajomości, ale osiągnąłem już jakiś drobny sukces, a dalej będzie lepiej. W końcu się nauczę tej sztuki, bo jestem zdeterminowany.

zawsze mnie motywowała do rozwoju, działania. By kogoś poznać (jeśli chodzi o partnerkę). A jeśli chodzi o samotność w sensie brak znajomych? Miałem kiedyś taki okres... dużo spędzałem czasu na plaży i patrzyłem się na fale. Ewentualnie las. Natura, spokój i jakaś melancholijne płynięcie z prądem czasu

Na samotność najlepszym lekarstwem są książki i muzyka. Albo znalezienie kogoś, kto sprawi, że przestaniemy czuć się samotnie :wink:

Popieram przedmówcę, dobrze jest mieć czym się zająć,
wiedzieć jak spędzać czas, czerpać radość z życia, mieć hobby, dobre relacje z rodziną. Nie można myśleć na zasadzie póki nie mam przyjaciół czy ukochanej osoby jestem nikim, nie mam własnych zainteresowań, nic sobą nie reprezentuję itp. Zwierzęta domowe też mogą ulżyć w samotności im bardziej rozwinięte, dążące do kontaktu z właścicielem tym lepiej.

Najczęściej pisze do kogoś lub zajmuje głowę czym się da, wtedy jest znacznie łatwiej. Byle głupia rozmowa o niczym czasem pomaga poczuć że nie jest się w sumie samemu. Choć to też pewnie zależy od podejścia.

Jak znosicie samotność?

Czy "lubicie" ten stan?

Cherry pisze: 23 mar 2019, 23:52 Jak znosicie samotność?

Czy "lubicie" ten stan?

Czemu lubicie jest w cudzysłowie?