Polski Portal Introwertyków

Być może nietypowo jak na introwertyka uwielbiam rywalizację, sporty drużynowe (Nie bawią mnie biegi czy też ćwiczenie na siłowni) lubię i uprawiam. Nie dla atrakcyjności czy tężyzny fizycznej tu dzież by być w formie, po prostu znajduję przyjemność w zmęczeniu organizmu oraz samej grze. A oto moje refleksje: sporty drużynowe wymagają interakcje między kolegami z drużyny i tak to wygląda w teorii. W praktyce jest to sposób na odcięcie się od świata zewnętrznego. Posiadając zadanie skupiasz się tylko na nim, robisz to co do ciebie należy i nikt nie wymaga by okazywać emocje po zdobyciu punktu czy nie udanym zagraniu. Na turniejach gdy wchodzę na boisko (siatkówka) wszystko znika, między innymi publiczność mam takie uczucie jak by nikogo na hali nie było.
Jeżeli chodzi o WF-y to były mi obojętne, rozumiem dla czego można ich nie lubić. Radość z gry można uzyskać tylko w tedy gdy nikt nie krzyczy nie 'spina się', nie narzeka w tedy nie trzeba umieć grać. Do tego niezbędni są odpowiedni ludzie.

Przepraszam, pomyliłem się
Jakoś mi się wymyśliło z tymi 50 km, a tak na prawdę przejechałem trochę ponad 30 jednorazowo, myślę że mógłbym z 40 przejechać ale trudno powiedzieć czy 50 faktycznie dałbym radę. jakoś mi się to 50 rzuciło na mózg

Lubię ćwiczenia fizyczne, ale na siłowni nigdy nie ćwiczyłem, mimo że ukończyłem kurs instruktora kulturystyki. Cały sprzęt do ćwiczeń mam w domu, a 2 razy w tygodniu biegam. Ćwiczę praktycznie codziennie. W pewnym sensie nawet się od tego uzależniłem.

A co do tematu biegania poruszonego na poprzedniej stronie:

1. Kondycję można wyrobić nawet biegając mniej niż 30 minut dziennie, ale tylko pod warunkiem, że będą to biegi interwałowe. Polecam poszukać w internecie informacji o treningach HIIT. Na dobry początek: http://pl.wikipedia.org/wiki/HIIT

2. Jeśli chodzi o stawy, to bardzo ważna jest tutaj amortyzacja. Amortyzację można sobie zapewnić poprzez kupno dobrych butów z odpowiednią podeszwą lub przez zmianę techniki biegu na taką: http://www.youtube.com/watch?v=7jrnj-7YKZE

W podstawówce i liceum byłem raczej z tych wybieranych do drużyny na końcu. Mimo to grać w piłkę nożna lub kosza lubiłem. Na początku studiów w ramach WFu zacząłęm ćwiczyć aikido, wciągnęło mnie na serio i zostało mi do dziś.

Aikido jest zajebiste Od jakiegoś czasu mam okazję ćwiczyć z takim gościem, rzadko niestety. Ja nie umiem zbyt wiele na razie, ale jak widzę co on robi to szczena opada. Sam się zastanawiam czy nie zapisze się kiedyś na kurs aikido.

Co do samych ćwiczeń, nie mam sprzętu za bardzo, tylko dwie hantle i ławeczkę, której rzadko używam. Zazwyczaj i tak dużo ćwiczeń zastępuję pompkami w różnych odmianach - z rękami przy ciele, rozstawionymi szeroko, z nogami na podwyższeniu itd no i według mnie to działa. Widziałem jeszcze pompki w pozycji stania na rekach ale jeszcze mam za słabe ramiona na to

ba,uwielbia,
kolega mnie namowil 4lata temu na silke zebym placil z nim na pol
on odpusil po roku, ja tyram do dzis,
i nie zamiezam przestac coby sie nie dzialo niema takiej opcji

nie znoszę, ale muszę.
po operacji i końskich dawkach leków jestem gruba
kwestia czasu

Ja jestem z tych, którzy bez ruchu i atywności fizycznej nie wyobrażają sobie swojego życia!
Pomijam sporty zespołowe, gdyż w tych to niebardzo się sprawdzałam, ale bieganie, pływanie, kolarstwo (szczególnie MTB), sporty walki to mój żywioł. Pracuję jako instruktorka jogi, więc tu też jest moja miłość. Na siłowni też zdarza mi się być, ale już nie tak intensywnie.
W marcu mam w planach pobiec w półmaratonie ślężańskim, ale zobaczymy co z tego wyniknie

Ejże fajnie.
Pozdrów mnie jak wygrasz w TVN.

No i oczywiście TRZYMAM KCIUKI!!!

Siłowni nie lubię, wolę sporty bardziej ogólnorozwojowe.
Trochę czasu trenuję capoeirę i w tym teraz się odnajduję.
Lubiłem swego czasu pograć w piłkę ale kontuzję nie pozwalały.
Sporo też biegam na długich dystansach.
Codziennie ćwiczę w domu.
Bez aktywności fizycznej człowiek gnuśnieje :wink:

zgadza sie staje sie takim zakiszonym kapuśniakiem

Ćwiczę regularnie, ale nie na żadnych siłowniach, tylko w domu (lub rower/rolki w terenie, gdy jest sezon). Do siłowni mam jednak introwertyczne podejście ;), jakoś mnie nie ciągnie na salę z obcymi ludźmi.
Poza tym lubię przy okazji "domowego fitnessu" np. oglądać film, dzięki czemu mam czasowo dwie pieczenie na jednym ogniu - jak dla mnie rozwiązanie idealne.

A ogólnie to wydaje mi się, że nie tyle lubię ćwiczenia same w sobie, co raczej ich efekty i samopoczucie "po" ;) Bo szczerze mówiąc, jestem raczej leniem. Ale wiem, że warto się przemóc.

Na siłowni, w której ćwiczę zazwyczaj siedzę sam. Sporadycznie ćwiczą trzy osoby. To taka mała siłownia w akademiku. Chłopaki raczej wódę tam popijają więc jest im nie po drodze

Osobiście bardzo lubię treningi. Są bardzo intro. W ogóle jakikolwiek sport kojarzy mi się z pewnego rodzaju ascetyzmem.

Kiedyś chodziłam na siłownię 3 - 4 razy w tygodniu. Teraz rower, bieganie i ćwiczenia w domu. Teraz trochę się zapuściłam (z pewnych powodów:)), przytyłam, ale kondycję mam niezłą. Mam dość dobrze, bo moja sylwetka jest raczej atletyczna - mam mocno zarysowane mięśnie. Nawet jak mam lekką nadwagę to i tak tego nie widać. W ogóle ruch fizyczny jest dla mnie ważny i niekoniecznie odnosi się to do wyglądu, a raczej do samopoczucia.

Ostatnio zmieniłem podejście do ćwiczeń. Jestem leniem jeśli chodzi o ćwiczenia fizyczne, rower tylko wtedy gdy potrzebny, czasami piłka, ale pewnego dnia (niedawno zresztą) kolega zaproponował żebym z nim ćwiczył bo jemu nie chce się samemu (u niego na strychu, żadna siłka gdzieś na mieście) no i od tej pory brzuszki, szwedki, pompki stanowią pewną część mojego dnia. Nie ma jeszcze efektów i chyba sobie na nie długo poczekam, ale samo to, że sprężyłem się do tego sprawia mi satysfakcję, ten ból, ten pot, to że nie siedzę bezczynnie na kompie już buduje u mnie motywację. Nawet kilka miesięcy o tym bym nie pomyślał i zacząłbym ten post od "Jestem leniem..." i zakończył na "czasem piłka" :lol: