Polski Portal Introwertyków

MrFahrenheit pisze: 12 sie 2018, 16:44 NAJBARDZIEJ TAJEMNICZY PUNKT G OŚRODEK ROZKOSZY

Co tak krzyczysz, znalazłeś? Dobra pozycja?

nath pisze: 13 sie 2018, 17:47

MrFahrenheit pisze: 12 sie 2018, 16:44 NAJBARDZIEJ TAJEMNICZY PUNKT G OŚRODEK ROZKOSZY

Co tak krzyczysz, znalazłeś? Dobra pozycja?

Najlepsza. Przepraszam musiałem podzielić sie ta informacja ze swiatem

MrFahrenheit pisze: 12 sie 2018, 16:44 NAJBARDZIEJ TAJEMNICZY PUNKT G OŚRODEK ROZKOSZY

O! Ja też w poradnikach. Vademecum żeglarza jachtowego J. Jałoszyński oraz Ode mnie dla was Monty Roberts.

"Wszystkie odcienie pożądania" Samantha Young

Skończyłem właśnie 9tym tom cyklu "Schronienie" Webera. Jakieś 9000 stron i 8 lat zajęło autorowi doprowadzenie głównego wątku do końca. Ale jak sam stwierdził "to dopiero początek".
A teraz biorę się za Jaksę Komudy i Zmodyfikowany Węgiel bo serial był całkiem zachęcający .

"Powrót z gwiazd" Lema (niedawno przeczytane). Niestety, ale pierwsze rozczarowanie jego książką. Wątek romantyczny, jakby to delikatnie ująć, żenujący, główny bohater też bez szału. Mimo wszystko było kilka bardzo ciekawych pomysłów, ogólnie ciekawe przedstawienie społeczeństwa.

A, i było też "Życie Adelki" (fajne, króciutkie) i "Kameleon" Kosika (bardzo przyjemny).

Merigold pisze: 18 sie 2018, 22:34 "Powrót z gwiazd" Lema (niedawno przeczytane). Niestety, ale pierwsze rozczarowanie jego książką. Wątek romantyczny, jakby to delikatnie ująć, żenujący, główny bohater też bez szału. Mimo wszystko było kilka bardzo ciekawych pomysłów, ogólnie ciekawe przedstawienie społeczeństwa.

To była chyba pierwsza książka Lema w moim życiu i dla mnie jest odwrotnie - wszystkie następne są może nie tyle rozczarowaniem, co nieudaną próbą powrotu do Powrotu (nie licząc Szpitala przemienienia, bo to rzecz wybitna, ale z innej bajki). Nie pamiętam już nawet, o co tam szło, pamiętam tylko, że było smutno, samotnie i bez możliwości ucieczki. Tak po prawdzie to większość Lemich wątków miłosnych jest nieco do bani, taka kiczykowata okrasa, żeby dało się książkę zaliczyć do literatury popularnej. Weźmy klasykę: Solaris - pokłady filozoficzne takie pikne, a wątek miłosny leży i kwili. Eh, jak już wreszcie skończę moją magisterkę, siadam do Lema i nie wychodzę z domu, dopóki go nie obalę całego.

Właśnie czytam "Sługa Boży" Jacka Piekary. Co prawda zaczęłam nie po kolei, bo od "Wież do nieba", gdyż tak zostało wydane w kolekcji Mistrzowie Polskiej Fantastyki. Nie do końca moje klimaty, ale wystarczyło, że w kiosku przeczytałam pierwsze zdanie i nie mogłam nie kupić. Autor ma bardzo przyjemny styl, co teraz jest dla mnie chyba nawet ciut ważniejsze niż porywająca fabuła. Chociaż i pod względem fabuły jak na razie cykl mnie nie rozczarował.

Obecnie czytam "Harda" Cherezińskiej, ale mam dłuższą przerwę - ponieważ czytam "Lecture Notes on Stellar Structure and Evolution" Jørgen Christensen-Dalsgaard
http://astro.phys.au.dk/~jcd/evolnotes/ ... ucture.pdf

Ostatnio zacząłem czytać "Obietnicę Krwi" Briana McClellana, pierwszy tom z serii o Magach Prochowych. Bardzo ciekawa lektura z oryginalnym pomysłem na miejsce akcji - ma mocne otwarcie, a potem rozwija się niespiesznie skupiając się przede wszystkim na rozwoju bohaterów. Po prawdzie jeszcze nie dobrnąłem do końca, ale póki co wrażenia mam bardzo pozytywne.

Czytam jednocześnie "LSD moje trudne dziecko" Alberta Hoffmana i "Demiana" Hermana Hesse.

"Dziady cz. III" - lektura szkolna; oraz "Ciszej proszę..." - zamierzam dziś zrobić sobie maraton i pierwsze 100 stron w godzinkę przed snem zamknąć

Skończyłam właśnie "Twój drugi mózg" Emerana Mayera i wracam do Junga.

krucha_babeczka pisze: 22 wrz 2018, 8:42 Skończyłam właśnie "Twój drugi mózg" Emerana Mayera i wracam do Junga.

O! Słyszałam o tej koncepcji. I jak, przekonał Cię?

Alphekka pisze: 22 wrz 2018, 14:01

krucha_babeczka pisze: 22 wrz 2018, 8:42 Skończyłam właśnie "Twój drugi mózg" Emerana Mayera i wracam do Junga.

O! Słyszałam o tej koncepcji. I jak, przekonał Cię?

Hmm... trudno tu mówić o przekonaniu do czegokolwiek, bo autor nie przedstawia jakiejś jednej stabilnej i spójnej teorii. Przytacza jedynie wyniki różnych eksperymentów wskazujących na udział mikrobioty jelitowej w chorobach psychicznych i neurologicznych. I tu owszem - wierzę tym wynikom bo czemu by nie, ale żeby wiedzieć, jak ostatecznie to wszystko działa potrzeba jeszcze duuużo pracy.

A co do samej książki, momentami jest nieco subiektywna, szczególnie końcówka, gdzie gastroenterolog rozpływa się w zachwytach na śródziemnomorskim pejzażem, a potem formułuje ostateczną tezę brzmiącą mniej więcej "bądź szczęśliwy, a będziesz zdrowy" hłe hłe

Wydaje mi się też, że autor cierpi na tłuszczofobię. Ja akurat nie do końca zgadzam się z tym, że tłuszcz powoduje tycie i że należy go z diety wyeliminować. No ale to już kwestia nieco poboczna.